Με τη θερμή παρουσία συμπατριωτών και φίλων υποδέχθηκε το νέο έτος ο Σύλλογος Επτανησίων Ιλίου «Ιωάννης Καποδίστριας» στην εκδήλωση για την κοπή της Βασιλόπιτας, που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία σε συνεργασία με τον Δήμο Ιλίου στο Καλλιτεχνικό Καφενείο «Θ. Αγγελόπουλος», στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα Μερκούρη», την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026. Ο Ιόνιος αέρας που φύσηξε στο Ίλιον έφερε ακούσματα από τις «πατρίδες της καρδιάς» των Επτανήσων, που σκίρτησε σε γνώριμους ρυθμούς, γεμίζοντας τη βραδιά με νόστο και παράδοση. Η εκδήλωση εξελίχθηκε σε μια γιορτή αισθητικής, αναδεικνύοντας το κοσμοπολίτικο πνεύμα που χαρακτηρίζει διαχρονικά τα Επτάνησα.

Όταν το Ιόνιο μιλά μέσα από τις νότες του
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026 | Ιερός Καθολικός Ναός Αγίων Ιακώβου & Χριστοφόρου (Duomo), 20:00

Υπάρχουν συναυλίες που απλώς εκτελούνται. Και υπάρχουν εκείνες που αποκαθιστούν μνήμη. Η επικείμενη συναυλία με έργα Επτανήσιων συνθετών από το σύνολο ξύλινων πνευστών του Ιονίου Ωδείου δεν είναι απλώς μια μουσική βραδιά. Είναι μια υπενθύμιση ότι τα Επτάνησα δεν έδωσαν μόνο τοπία στην Ελλάδα· έδωσαν ήχο.

Από 16 έως 18 Απριλίου 2026, το Καβαλλούρι γίνεται σημείο συνάντησης πολιτισμών. Όχι για να ανταγωνιστούν, αλλά για να θυμηθούν γιατί υπάρχουν.

Υπάρχουν διοργανώσεις που γεμίζουν ένα πρόγραμμα. Και υπάρχουν κι εκείνες που γεμίζουν ψυχές. Το Διεθνές Φολκλορικό Φεστιβάλ “Ionian Heaven – Corfu Fest” φιλοδοξεί να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία — και στην Κέρκυρα τέτοιες φιλοδοξίες δεν συγχωρούνται αν δεν έχουν αντίκρισμα.

Σε κλίμα σεμνότητας και με έντονη την αίσθηση σύνδεσης με την επτανησιακή ομογένεια, πραγματοποιήθηκε στον Πειραιά η τελετή απονομής τιμητικής πλακέτας στον Δημήτρη Μουζακίτη, πρόεδρο της Κερκυραϊκής Ένωσης Πειραιά–Περίχωρων «7 Νήσων». Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στο Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Πειραιά (ΒΕΠ), το οποίο παραχώρησε τον χώρο με τη συνδρομή του προέδρου του και του Διοικητικού Συμβουλίου.

Υπάρχουν στιγμές που ο λαϊκός λόγος δεν ζητά άδεια. Σηκώνεται από το χώμα, τινάζει τη σκόνη από τα παπούτσια του και μπαίνει στο σαλόνι με το κεφάλι ψηλά. Αυτό ακριβώς επιχειρεί –και πετυχαίνει– η σατιρική παράσταση «Από τ’ αλώνια… στα σαλόνια»: μια διαδρομή από την αγροτική εμπειρία στη «δήθεν» αστική ευπρέπεια, με όχημα το γέλιο, την ειρωνεία και εκείνη τη γνώριμη κεφαλονίτικη τσαχπινιά που δεν χαρίζεται σε κανέναν.

Βόλος (Εξωραϊστική Λέσχη Βόλου) — Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2025

Σημαντική διεθνή αναγνώριση απέσπασε ο Ζακυνθινός γλύπτης Θεόδωρος Βισβάρδης στο International Festival InterArtia που πραγματοποιήθηκε στον Βόλο, κατακτώντας 1ο Βραβείο στην κατηγορία της Γλυπτικής Τέχνης και, παράλληλα, τον τίτλο “Artist of the Year 2025” στη Γλυπτική.

Ο Άγγελος Ανδρεάτος παρουσιάζει τη νέα του μουσική πρόταση, «Μάρω Μάρω», ένα βαλς με μουσική βασισμένη σε παραδοσιακό μοτίβο της Σικελίας, που συνδυάζει μελωδική χάρη και έντονο συναίσθημα, δημιουργώντας έναν μοναδικό μουσικό κόσμο.

Υπάρχουν φωνές που δεν περιορίζονται από τον χρόνο και η φωνή της Μυρτώς Δουλή Πορφύρη είναι μια από αυτές. Η παρουσία της στην ελληνική λυρική τέχνη υπήρξε χαρακτηριστική για την ευγένεια, την ακρίβεια και τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπιζε την ερμηνεία. Η κυκλοφορία του In Memoriam από την Ammos Music δεν παρουσιάζει απλώς ένα ακόμη μουσικό έργο αλλά επαναφέρει στο φως μια καλλιτέχνιδα που σφράγισε το ελληνικό λυρικό τραγούδι με αισθητική πληρότητα. Οι ηχογραφήσεις του album, προερχόμενες από το προσωπικό της αρχείο, ανοίγουν ξανά τον δρόμο για να ακουστεί μια φωνή που γνώριζε πως η δύναμη της τέχνης δεν βρίσκεται στην ένταση αλλά στην αλήθεια.

Η TANWEER ΚΑΙ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΙΛΜ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ:
«ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ»
«Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ»
Μια ταινία του Γιάννη Σμαραγδή
Από 25/12/2025 στις κινηματογραφικές αίθουσες.
 

 

Καποδίστριας: το βάρος της ευθύνης, τότε και τώρα

Από την Κέρκυρα στην πρώτη γραμμή της Ιστορίας, και από τη μεγάλη οθόνη ξανά στη δημόσια συζήτηση.

Υπάρχει μια στιγμή κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων ημερών, που το σπίτι γεμίζει μυρωδιές από κανέλα, γαρύφαλλο, βούτυρο, πορτοκάλι και μας υπενθυμίζουν την ομορφιά της οικογενειακής θαλπωρής. Είναι η εποχή που, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, επιστρέφουμε στην έννοια του σπιτιού όχι μόνο ως χώρου, αλλά ως καταφυγίου. Και όταν συμβαίνει αυτό, η σκέψη κάνει ένα φυσικό άλμα και συνδέει το σπίτι με την πατρίδα. Τι είναι αυτό που μας κρατά μαζί; Τι οφείλει να μας εξασφαλίζει το κράτος, και τι οφείλουμε εμείς ως κοινωνία, πέρα από τη συγκίνηση της στιγμής; Σε τέτοιες μέρες αξίζει να θυμηθούμε τις μορφές που δεν έμειναν στο συναίσθημα, αλλά ανέλαβαν ευθύνη με έργο, με τίμημα και με συνέπειες. Και εδώ η ιστορία οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν είναι «μια φωτογραφία στο βιβλίο της Ιστορίας». Είναι μια μορφή αναφοράς με συγκεκριμένη πολιτική διαδρομή και απτό αποτύπωμα. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1776 και δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο το 1831, δύο ημερομηνίες που δεν είναι απλώς σημεία σε ένα χρονολόγιο, αλλά ορόσημα. Από την Κέρκυρα στη διεθνή σκηνή και αργότερα, ως ο πρώτος Κυβερνήτης του νεότερου ελληνικού κράτους. Η κερκυραϊκή του καταγωγή δεν είναι «λεπτομέρεια βιογραφίας». Φωτίζει τον τρόπο που σκεφτόταν και κυρίως, τον τρόπο που κυβερνούσε.

Η Επτάνησος, με τη βενετσιάνικη μνήμη, την ευρωπαϊκή παιδεία και μια πιο εξοικειωμένη σχέση με τους θεσμούς, ήταν ένα διαφορετικό εργαστήρι από την καμένη και διχασμένη ενδοχώρα που θα έβρισκε μπροστά του το 1828. Αυτή η διαφορά εμπειρίας είναι που κάνει τον Καποδίστρια τόσο σύγχρονο. Είχε δει πώς λειτουργούν τα κράτη. Είχε δουλέψει στα μεγάλα κέντρα της διπλωματίας, σε έναν κόσμο όπου οι θεσμοί δεν είναι διακοσμητικοί, λειτουργούν, επιβάλλουν κανόνες, παράγουν αποτέλεσμα. Κι ύστερα επέστρεψε σε μια Ελλάδα που τότε δεν ήταν κράτος με τη σημερινή έννοια. Ήταν μια χώρα τραυματισμένη από πόλεμο, με τοπικά συμφέροντα, ένοπλες ισορροπίες και πρόσωπα που είχαν μάθει να επιβάλλονται με το δικό τους δίκιο. Το ότι επέλεξε να μπει σε αυτό το ναρκοπέδιο, γνωρίζοντας πως μπορεί να μην βγει αλώβητος, ήταν η πρώτη μεγάλη του πράξη.

Η δεύτερη ήταν η απόπειρα να στηθεί κράτος από το μηδέν: διοίκηση, εκπαίδευση, ένα στοιχειώδες πλαίσιο κοινών κανόνων. Στα χαρτιά αυτά μοιάζουν αυτονόητα. Στην πράξη, ακόμη και σήμερα, αποδεικνύονται δύσκολα, γιατί συγκρούονται με συνήθειες, εξαιρέσεις, μικρά και μεγάλα συμφέροντα. Όταν ο Καποδίστριας συγκρούστηκε με αυτά τα συμφέροντα, βρέθηκε εκεί όπου καταλήγουν συχνά όσοι επιμένουν να αλλάξουν τα πράγματα, μόνος. Και η δολοφονία του, στα σκαλιά του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, έχει μια παράξενη συμβολική φόρτιση. Κι εδώ η σύμπτωση βαραίνει: ο Κερκυραίος Καποδίστριας έπεσε μπροστά σε ναό αφιερωμένο στον Άγιο Σπυρίδωνα, τον προστάτη της Κέρκυρας. Κι αυτό δεν είναι «δραματικό φινάλε» για να συγκινηθούμε. Είναι πολιτικό γεγονός, με ιστορικό λογαριασμό που πληρώθηκε για δεκαετίες.

Με αυτά ως φόντο, η ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή έρχεται στις αίθουσες από τις 25 Δεκεμβρίου 2025. Δεν είναι απλώς μια ημερομηνία πρεμιέρας στο ημερολόγιο του κινηματογράφου. Είναι μια επιλογή που «κουμπώνει» με το συλλογικό κλίμα των ημερών: τότε που η κοινωνία ψάχνει λίγη περισσότερη συνύπαρξη, λίγη περισσότερη ηρεμία, μια αφορμή να ξαναθυμηθεί τι την ενώνει.

Και μέσα σε αυτό το φως των γιορτών, προβάλλεται η ιστορία ενός ανθρώπου που πήγε κόντρα στη συνήθεια των συμβιβασμών και της αναβολής, επιχειρώντας να θέσει κανόνες, εκεί που κυριαρχούσε η σύγχυση και η αυθαιρεσία. Ο Καποδίστριας δεν επιχειρείται εδώ ως μνημείο, αλλά ως πρόσωπο που κλήθηκε να βάλει αρχή εκεί όπου δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα οργανωμένο. Γι’ αυτό και η ταινία, πέρα από βιογραφία, λειτουργεί σαν υπενθύμιση: ότι το «φως» στην πολιτική δεν είναι ατμόσφαιρα, είναι κανόνες, αποφάσεις και η αντοχή να πληρώσεις το κόστος τους.

Ο Σμαραγδής είναι σκηνοθέτης που αγαπά τις μεγάλες βιογραφίες και τις στήνει με κινηματογραφική φιλοδοξία: «Καβάφης», «Ελ Γκρέκο», «Καζαντζάκης». Με τον «Καποδίστρια» κάνει κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: πιάνει μια μορφή που οι Έλληνες δεν την αντιμετωπίζουν ουδέτερα. Άλλοι τον βλέπουν ως «άγιο της πολιτικής», άλλοι ως αυστηρό και συγκεντρωτικό κυβερνήτη. Όλοι, όμως, καταλαβαίνουν ότι μιλάμε για κεντρικό κεφάλαιο της εθνικής μας ενηλικίωσης. Η ταινία, λοιπόν, δεν έρχεται μόνο να θυμίσει. Έρχεται να επαναφέρει τον Καποδίστρια στο προσκήνιο και αυτό δεν θα είναι ανώδυνο, γιατί ο Καποδίστριας παραμένει πρόσωπο που προκαλεί ισχυρές κρίσεις και αντιρρήσεις.

Και το γεγονός ότι η ταινία ολοκληρώθηκε και παρουσιάζεται επιτέλους στις αίθουσες είναι, από μόνο του, είδηση. Προηγήθηκε μια μακρά και δύσκολη παραγωγική διαδρομή, με διακοπές και καθυστερήσεις, μέχρι να κλειδώσει η τελική της μορφή. Ο ίδιος ο Σμαραγδής έχει μιλήσει δημόσια για τις δυσκολίες: για γυρίσματα που σταμάτησαν λόγω χρηματοδότησης, για οικονομικές εκκρεμότητες, ακόμη και για πιέσεις που συνόδευσαν την προσπάθεια. Αυτή η διαδρομή, όσο κι αν δεν φαίνεται στην οθόνη, αποτελεί μέρος της ιστορίας της ταινίας, γιατί δείχνει πόσο επίμονα φτάνει ένα τέτοιο εγχείρημα μέχρι το τέλος του.

Η παραγωγή υπογράφεται από την Αλέξανδρος Φιλμ, με συμπαραγωγούς NOVA και ΕΡΤ, ενώ τη διανομή αναλαμβάνει η Tanweer. Στον ρόλο του Καποδίστρια εμφανίζεται ο Αντώνης Μυριαγκός, ενώ στην ταινία συναντάμε, μεταξύ άλλων, τον Finbar Lynch ως Μέτερνιχ, τον Τάσο Χαλκιά ως Σπηλιάδη, τον Μάξιμο Μουμούρη ως Κολοκοτρώνη. Οι ηθοποιοί δεν βρίσκονται εδώ για να «στολίσουν» μια αφίσα, καλούνται να δώσουν σάρκα και φωνή σε πρόσωπα-κλειδιά μιας εποχής που καθόρισε τις πολιτικές ισορροπίες, εκεί όπου συναντιούνται η ευρωπαϊκή διπλωματία, η ελληνική πολιτική και η στρατιωτική πραγματικότητα. Κι εκεί κρίνεται και η ταινία: στο αν κατορθώνει να μεταφέρει την ατμόσφαιρα και το διακύβευμα της εποχής, ώστε ο θεατής να μη βλέπει απλώς γεγονότα, αλλά να αισθάνεται το βάρος τους.

Γιατί στο τέλος, ο Καποδίστριας δεν μας ενδιαφέρει μόνο ως «μεγάλος άνδρας». Μας ενδιαφέρει ως τύπος ηγέτη. Ενός ανθρώπου που δεν υποσχόταν να αρέσει, υποσχόταν να δημιουργήσει, να οργανώσει, να παράξει αποτέλεσμα.  Και εδώ είναι το σημείο που πονάει: δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μια κοινωνία θέλει πραγματικά να φτιαχτεί, όταν η επισκευή χαλάει βολέματα, συμμαχίες και «ισορροπίες».

Και κάπου εδώ μπαίνει αναπόφευκτα το σήμερα. Τότε τον περίμεναν στα σκαλιά μιας εκκλησίας. Σήμερα οι «σκάλες» είναι αλλού: στα πάνελ, στα social, στα μικρά γραφεία όπου στήνονται οι γραμμές, στις παρέες που βαφτίζουν το προσωπικό συμφέρον «ρεαλισμό». Εκεί δρουν οι μηχανισμοί απαξίωσης, με άλλες μεθόδους: υπονόμευση, λάσπη, χλευασμός, δολοφονία χαρακτήρα, μικρές συμμαχίες που πνίγουν κάθε προσπάθεια αλλαγής. Δεν μιλάμε για πρόσωπα ή κόμματα,  μιλάμε για μια νοοτροπία: την παλιά συνήθεια να εξουδετερώνουμε ό,τι δεν ελέγχουμε. Και το μάθημα του Καποδίστρια παραμένει πικρό: το τίμημα δεν το πληρώνει μόνο εκείνος που στοχοποιείται. Το πληρώνει, τελικά, ολόκληρη η κοινωνία, η ίδια η χώρα.

Γι’ αυτό έχει σημασία να δούμε την ταινία όχι σαν μάθημα ιστορίας, αλλά σαν καθρέφτη. Να βγούμε από την αίθουσα και να αναρωτηθούμε: ποιον ανέχεται αυτός ο τόπος; Τον άνθρωπο που θα βολευτεί ή τον άνθρωπο που θα συγκρουστεί; Και ποιον «τιμωρεί» τελικά: εκείνον που χτίζει ή εκείνον που φωνάζει;

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από τον Καποδίστρια, είναι ότι η Ελλάδα δεν χρειάστηκε ποτέ λιγότερη φιλοδοξία, χρειάστηκε περισσότερη σοβαρότητα. Και οι εποχές που μοιάζουν μπερδεμένες, σαν τη δική μας, δεν σώζονται με βερμπαλισμούς. Σώζονται με πρόσωπα που αντέχουν το κόστος. Με ανθρώπους που, ακόμη κι αν διαφωνείς μαζί τους, αναγνωρίζεις ότι σηκώνουν βάρος.

Και εδώ είναι το πρακτικό, καθαρό κάλεσμα: μην το αναβάλετε. Δείτε την ταινία στη μεγάλη οθόνη, από την πρώτη εβδομάδα προβολής. Δείτε την και συζητήστε την. Όχι για να καταλήξουμε όλοι στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά για να ξανανοίξουμε, σοβαρά και χωρίς ευκολίες, το ερώτημα που συχνά αποφεύγουμε: τι κράτος θέλουμε, τι ηγεσία αντέχουμε και ποιο τίμημα είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε για να αλλάξει κάτι.

 

 
 
  «Δώσε μου την πατρίδα που ποθώ».  
 
 

 

 

Πρακτικές πληροφορίες προβολών και αναζήτησης αιθουσών

  • Πρεμιέρα: από Πέμπτη 25/12/2025.
  • Κέρκυρα (Σινέ Ορφέας): 25/12–30/12 στις 19:00 και 21:50, 31/12 στις 19:00.
  • Θεσσαλονίκη (Cinema Βακούρα): ενδεικτικά 25/12 στις 18:00 και 20:30, με επιπλέον ώρες τις επόμενες ημέρες.
  • Αθήνα (Cinemax, αίθουσες όπως ΑΕΛΛΩ, ΝΑΝΑ κ.ά.): καταχωρίσεις με ωράρια από 25/12 και εβδομαδιαίο πρόγραμμα ανά αίθουσα.

Για όλες τις αίθουσες και ώρες, λόγω του ότι τα προγράμματα αλλάζουν καθημερινά, αναζητήστε την ταινία «Καποδίστριας» στην επίσημη σελίδα του διανομέα Tanweer, στην ενημέρωση της παραγωγής, στις μεγάλες πλατφόρμες προπώλησης εισιτηρίων και στα sites των τοπικών κινηματογράφων.

 

 
 
Ελένη Κονοφάου
Διευθύνουσα Σύμβουλος Ε.Ε.Ε.
Διευθύντρια πολιτιστικού περιοδικού Ε.Ε.Ε. myeptanisa.gr

Χρόνια Πολλά από τα Επτάνησα: Ευχές με άρωμα παράδοσης

Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αποτελούν για τα Επτάνησα, μια περίοδο βαθιάς σύνδεσης με τη μνήμη, την παράδοση και τη φύση. Είναι ημέρες που οι συμβολισμοί αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και οι ευχές εκφράζονται όχι μόνο με λόγια, αλλά και με πράξεις, εικόνες και έθιμα που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.

Οι φετινές ευχές της Ένωσης Επτανησίων Ελλάδας αντλούν την έμπνευσή τους από ένα παλιό κεφαλλονίτικο έθιμο, σύμφωνα με το οποίο τα σπίτια στολίζονταν στις γιορτινές ημέρες με κλαδιά και καρπούς μυρσίνης, κουκουναριού και αγριοκουμαριάς. Ένα έθιμο απλό στην όψη, αλλά βαθιά συμβολικό, που λειτουργούσε ως ευχή για καλή τύχη, υγεία και προστασία για το σπίτι και τους ανθρώπους του.

Η μυρσίνη, συνδεδεμένη διαχρονικά με την αγάπη, την ομορφιά και την αναγέννηση, το κουκουνάρι ως σύμβολο αφθονίας και ζωτικής δύναμης και η αγριοκουμαριά, που παραπέμπει στη δύναμη της φύσης και στη συνέχεια της ζωής, συνθέτουν ένα σύνολο συμβολισμών που αντικατοπτρίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της επτανησιακής παράδοσης: λιτότητα, ουσία και βαθιά σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

Το έθιμο αυτό αποτυπώνεται και στο γούρι της Ένωσης Επτανησίων Ελλάδας για το 2026, μεταφέροντας στο παρόν τους ίδιους διαχρονικούς συμβολισμούς και υπενθυμίζοντας ότι η παράδοση δεν αποτελεί στοιχείο του παρελθόντος, αλλά ζωντανό κομμάτι της συλλογικής μας ταυτότητας.

Με αφορμή τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων και τον ερχομό της νέας χρονιάς, η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας απευθύνει θερμές ευχές σε όλους, με την ευχή οι αξίες που εκφράζονται μέσα από την επτανησιακή παράδοση, η υγεία, η καλή τύχη, η προστασία και η ευημερία, να συνοδεύουν κάθε σπίτι και κάθε άνθρωπο στον νέο χρόνο.

Χρόνια Πολλά και καλή χρονιά.

 

Στοιχεία Επικοινωνίας

Πολιτιστικό Περιοδικό Ποικίλης Ύλης
ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

myEptanisa

Τ.Θ. 62043
Τ.Κ. 15201, Χαλάνδρι

Τηλ. & Fax: 2106017441

e-mail: info(at)myeptanisa.gr

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο myeptanisa.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Για Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την σελίδα μας με τους όρους χρήσης. Περισσότερες πληροφορίες…