
Σας δίνω λοιπόν την ευκαιρία σήμερα να σας μιλήσουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους και να σας πουν δυο λόγια γι΄αυτούς και για το νησί τους. Να σας εξηγήσουν τον χαρακτήρα τους. Όμως, φίλοι μου, προσέξτε διότι ο Κεφαλλονίτης είναι αυτός που....
...δι΄ακατανοήτου κι΄επιτηδείου τρόπου
πουλάει έναν άνθρωπο του αλλουνού ανθρώπου.
Αν καταφέρετε να μην σας πουλήσει θα πει ότι ο Κεφαλλονίτης σας ίσως να μην είναι....γνήσιος και δεν ανήκει στο ποσοστό κουρλαμάρας που θα διαβάσετε αμέσως πάρα κάτω.
Χαίρε νήσος Ιονίου, όμορφη Κεφαλλονιά
που απ΄τσου δέκα τσου κατοίκους
οι κουρλοί είναι εννιά.
Μιλάμε για ένα ποσοστό κουρλαμάρας 90% Νομίζω ότι είναι ένα αρκετά ικανοποιητικό ποσοστό. Άλλωστε έτσι μας το δίνει και ο γνωστός καθηγητής κ. Γαλανός.Αυτό το ποσοστό είχε υπ΄όψη του και ο αείμνηστος πάλαι ποτέ τσάρος της Οικονομίας, Γεράσιμος Αρσένης όταν σαν
υπουργός επισκέφτηκε το νησί του και οι συντοπίτες του ζήτησαν να κάμει κάτι και γι΄αυτούς
-Και σαν τι θέλετε να σας κάμω ορέ; τους ρώτησε.
Σκεφτήκανε τότε οι συντοπίτες του για λίγη ώρα και του είπανε.
-Δεν έχουμε τρελάδικο Υπουργέ μου. Να μας κάμεις ένα μεγάλο τρελάδικο.
Γέλασε πολύ τότε ο Αρσένης και τους είπε.
-Ελάτε καλιά σας ορέ. Και γιατί να φτιάξουμε ένα μεγάλο τρελάδικο αφού μπορούμε με λιγότερα λεφτά να χτίσουμε μια μάντρα γύρω απ΄όλο το νησί;
Και δεν μπορούμε να πούμε ότι είχε άδικο ο κύριος Υπουργός. Μια μάντρα γύρω απ΄όλο το νησί είναι ό,τι πρέπει.
Όμως και ο Γεώργιος Μολφέτας, ο αλησμόνητος αυτός Κεφαλλονίτης σατυρικός ποιητής σ΄ένα από τα ποιήματά του για το Αργοστόλι γράφει:
Ωραία πόλις με λαμπράς
οικοδομάς και δρόμους
μ΄άνθη και δέντρα μύρια
γεμάτη ουρητήρια
γεμάτη κληρονόμους.
![]()
Ήταν εκείνη η εποχή, τότε, που κάθε γωνιά του Αργοστολιού ήταν και ένα ουρητήριο. Τον ενόχλησαν τα ουρητήρια τον Μολφέτα. Και που να πάν οι άνθρωποι καλέ για την ανάγκη τους; Στα χωράφια;
Ένα άλλο πράμα για το οποίο εμείς οι Κεφαλλονίτες – απ΄αυτούς είμαι κι΄εγώ – είμαστε περήφανοι, είναι τα ονόματά μας. Ευαγγελάτος, Διονυσάτος, Γεωργάτος, Αλιβιζάτος, Ζερβάτος. Όλα τελειώνουν σε -ατος. Και είναι μόνο δικά μας. Κεφαλλονίτικα. Εκτός από ένα. Το Πιλ-άτος.
Αυτός είναι γνωστό ότι είναι....Πόντιος.
Από πάρα πολλά χρόνια μεταξύ των Αργοστολιωτών και των Ληξουριωτών υπάρχει μια μεγάλη διαμάχη. Λένε πως αφορμή υπήρξε η επιλογή του Αργοστολίου για να γίνει πρωτεύουσα του νησιού. Εμείς οι Ληξουριώτες όμως, σαν πιο λογικοί δεν δεν δείχνουμε και τόσο εχθρικοί
προς τους Αργοστολιώτες. Κάθε άλλο. Έτσι αν ρωτήσεις έναν Ληξουριώτη.....
-Ξέρεις ποιο είναι το ωραιότερο μέρος του Αργοστολίου
...θα σου απαντήσει αμέσως και με ειλικρίνεια.
-Η πινακίδα που δείχνει...Προς Ληξούρι.

Πως να γίνει βρε παιδιά; Μικρό Παρίσι είναι το Ληξούρι. Κι οι Αργοστολιώτες απ΄τη ζήλια τους σου λένε για τον ξεροπόταμο που περνάει μέσα από το Ληξούρι.
-Το μικρό Παρίσι έχει και τον Σηκουάνα του.
Αυτοί είναι οι Αργοστολιώτες. Ενώ εμείς οι Ληξουριώτες, σαν μεγαλόψυχοι που είμαστε, ακόμη και τον σιορ-Αντρέα τον Λασκαράτο τον αφήνουμε θαμμένο στο Αργοστόλι και ούτε που τον ζητάμε.
-Εμείς τον είχαμε ζωντανό και μας δόξασε. Αυτοί ας τον κρατήσουνε αποθαμένο.
Και μια και μιλάμε για τον σιόρ-Αντρέα ας τον θυμηθούμε λίγο.
Την περατζάδα του έκανε κάποιο απόγιομα ο Λασκαράτος στον παραλιακό δρόμο στο Ληξούρι και πέρασε κάτω από το σπίτι του σιόρ-Γερασιμάκη, φανατικού εχθρού του μια και ο ποιητής τον είχε βάλει πόστα πολλές φορές με τις "λυχνιές" του (άρθρα στην εφημερίδα του Ο
ΛΥΧΝΟΣ) Θέλοντας λοιπόν ο σιορ-Γερασιμάκης να πάρει το αίμα του πίσω κογιονάρωντας τον σιορ-Αντρέα, του πέταξε δυο κέρατα. Ο Λασκαράτος, χωρίς να τα χάσει γύρισε προς το μπαλκόνι και του φώναξε.
Ε!!! σιορ-Γερασιμάκη. Πρόσεχε ορέ όταν χτενίζεσαι!!!
Κι΄ο σιορ-Γερασιμάκης προτίμησε να εξαφανιστεί στο εσωτερικό του σπιτιού του.
Εμείς οι Κεφαλλονίτες έχουμε και τον Άγιο μας. Τον Άη-Γεράσιμο. Τον αγαπάμε, τον σεβόμαστε αλλά και τον βλαστημάμε. Άλλωστε με την παρουσία τους μας το δηλώνουν οι κανταδόροι τση Κεφαλλονιάς.
Όλη μέρα βλαστημάμε
και το βράδυ τραγουδάμε.
Φυσικά ποτέ δεν τον ξεχνάμε τον Άγιο μας και τον θυμώμαστε όταν τον χρειαζόμαστε. Έτσι μια φορά, πριν από χρόνια, στον Ειρηνικό, σε ώρα μεγάλης τρικυμίας και ενώ το καράβι κινδύνευε να βουλιάξει, ο Γεράσιμος, ναύτης από το Ληξούρι, σηκώνει το βλέμμα του προς τον ουρανό και λέει.
Άη-Γεράσιμέ μου κάνε το θάμα σου να σωθούμε και θα σου φέρω ένα κερί ίσαμε το άρμπουρο (κατάρτι) του καραβιού μας.
Το ακούει από πλάϊ του ο Μπάμπης ο Αργοστολιώτης και του λέει.
-Και που θάβρεις τα λεφτά ορέ Γερασιμάκη για τόσο μεγάλο τάμα;
Κι΄ο Γεράσιμος γυρίζει ατάραχος προς το μέρος του και του λέει.
-Γιατί όρε; Σάματις και θάβρω μάστορη για τόσο πολύ κερί;
Κι΄ένα ακόμη γνήσιο Κεφαλλονίτικο εκείνης της αξέχαστης παλιάς εποχής.
Στην παραλία στο Αργοστόλι είναι έτοιμο το καϊκι που θα φύγει για το Ληξούρι.Ανάμεσα στους επιβάτες και ο Μπάμπης, ένας από τους κολλητούς του Λασκαράτου. Περνάει και ο Γερασιμάκης, εχθρός του μεγάλου μας ποιητή, που καθώς τον βλέπει του φωνάζει.
-Εεε!! ορέ Μπάμπη. Πας για Ληξούρι;
-Ναι αφέντη Γερασιμάκη, του απαντάει.
-Μπορείς να μου κάμεις μια χάρη;
-Ό, τι επιθυμείς αφέντη μου.
-Αν δεις τον Λασκαράτο δος του μια ντουζίνα φάσκελα.
Κι΄ο γνήσιος Ληξουριώτης του λέει.
-Μετά χαράς κυρ-Γερασιμάκη μου. Όμως αν δεν τον δω θα σου τα φέρω πίσω.
Ήταν μια γεύση από Κεφαλλονίτες. Ελπίζω πως τουλάχιστον θα πήρατε μια μικρή ιδέα ποίοι μπορεί να είμαστε και ποιο είναι το νησί μας. Και πάλι εδώ είμαστε για να σας δώσω ακόμη πιο πολλά. Αρκεί να έχετε όρεξη και να μπορείτε να μας αντέχετε. Κεφαλλονιά είναι αυτή.
Διονύσης Ε. Κονταρίνης
Δημοσιογράφος
Συνεργάτης myEptanisa
Νέα Υόρκη