Κάποτε, όταν ήμουν έντεκα χρονών – μια μέρα μετά την πρώτη μου παράσταση στον “Φοίνικα”, ως χορογράφος και μουσικός, με τα “Πάθη” – εκείνος έστειλε στον πατέρα μου λουλούδια με μια χειρόγραφη κάρτα. Και ενθάρρυνε τον πατέρα μου να με στηρίξει. Να σταθεί δίπλα μου! Είχε δει τυχαία την παράστασή μου. Δεν μας ήξερε. Ρώτησε όμως και έμαθε. Εκείνος! Ο μαέστρος! εύχονταν σε έναν πατέρα για το εντεκάχρονο παιδί του. Πόση μεγαλοψυχία! Πόση γενναιοδωρία! Πόσο φως!
Έκτοτε ο θαυμασμός, ο σεβασμός μου στο πρόσωπο του, έγινε ευγνωμοσύνη. Δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ. Ούτε να συνεργαστούμε. Στην ψυχή μου όμως θα είναι πάντα ο μεγάλος Μαέστρος! Ο μεγάλος άνθρωπος που καταδέχτηκε και ενθάρρυνε τον εντεκάχρονο Πέτρο να προχωρήσει. Να παλέψει για τα όνειρα του! Μαέστρο πάντα θα σε ευγνωμονώ για εκείνο το χειρόγραφο σημείωμα στον μπαμπά μου! Και για εκείνα τα λουλούδια που σημάδεψαν για πάντα τη ψυχή μου.
Ας είναι ευλογημένη η μνήμη σου! Η Κέρκυρα σου οφείλει! Καλό σου ταξίδι στο Φως!
Αναδημοσίευση από το www.kerkyrasimera.gr