
Η σάτιρα εδώ δεν είναι διακοσμητική. Δεν μπαίνει στη σκηνή για να χαϊδέψει αυτιά. Έρχεται για να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Να θυμίσει ότι, όσο κι αν αλλάζουν οι καρέκλες και τα κουστούμια, ο άνθρωπος κουβαλά πάντα τις ίδιες αδυναμίες: ματαιοδοξία, πονηριά, φόβο μήπως «φανεί», και μια ακατανίκητη ανάγκη να παριστάνει κάτι ανώτερο απ’ αυτό που είναι.
Η παράσταση πατάει γερά στην παράδοση του λαϊκού θεάτρου. Εκεί όπου ο χωρικός και ο αστός δεν είναι αντίπαλοι αλλά συγκάτοικοι στην ίδια ανθρώπινη κωμωδία. Το χωράφι και το σαλόνι δεν χωρίζονται από πολιτισμικό χάσμα· συνδέονται με ένα αόρατο νήμα υποκρισίας, φιλοδοξίας και –ευτυχώς– αυτοσαρκασμού. Και αυτό το νήμα οι συντελεστές το τραβούν χωρίς φόβο μήπως κοπεί.
Δεν πρόκειται για στείρα αναπαράσταση «παλιών καλών εποχών». Η σάτιρα εδώ είναι ζωντανή, σύγχρονη, με μάτι στραμμένο στο σήμερα. Σχολιάζει, πειράζει, τσιγκλά. Άλλοτε χαμογελάς αθώα κι άλλοτε γελάς πικρά, αναγνωρίζοντας τον εαυτό σου – ή τον γείτονα, που πάντα είναι πιο εύκολος στόχος.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη συλλογική προσπάθεια πίσω από την παράσταση. Η συνδιοργάνωση του Δήμου Αργοστολίου με πολιτιστικούς συλλόγους δεν λειτουργεί ως τυπική σφραγίδα, αλλά ως υπενθύμιση ότι ο πολιτισμός δεν είναι υπόθεση βιτρίνας. Είναι κοινό βίωμα, δουλειά, μεράκι και –κυρίως– τόλμη να γελάσεις πρώτα με τον εαυτό σου.
Σε μια εποχή που το χιούμορ συχνά φοβάται μην παρεξηγηθεί, το «Από τ’ αλώνια… στα σαλόνια» επιλέγει τον παλιό, δοκιμασμένο δρόμο: λέει την αλήθεια με γέλιο. Και αυτή η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, πάντα βρίσκει θέση στη σκηνή. Και στο κοινό.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, όλοι έχουμε πατήσει αλώνια. Κι όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε καθίσει σε σαλόνια που δεν μας χωρούσαν.